Idzie nowe w leczeniu uzależnień

Jak leczyć alkoholizm?Wydaje się, że od kilku lat nie było znaczących zmian w dziedzinie terapii uzależnień. Dominowały nurty humanistyczne, konfrontacyjne, dalekie od biologicznego i medycznego spojrzenia na chorobę alkoholową jako schorzenie mózgu. Przypomnimy znaczące fakty:

  1. 10.06.1935 roku w Stanach Zjednoczonych Ameryki powstaje ruch samopomocowy AA, czyli Anonimowych Alkoholików założony przez człowieka ikonę, maklera, Billa W. Członkowie chcę uzyskać trzeźwość własną i pomagać w abstynencji innym.
  2. Na przełomie dekad 40 i 50 dwudziestego wieku powstaje model terapeutyczny Minnesota. Nazwa pochodzi od amerykańskiego szpitala, w którym powstał ten nurt, w Minnesocie na terenie USA. Twórcami idei byli psychiatra i psycholog, z założenia ten model ma łączyć doświadczenia profesjonalnych terapeutów i ruchu AA.
  3. W 1948 roku Duńczycy wprowadzają do terapii alkoholizmu Disulfiram (Esperal, Anticol i podobne preparaty). Ta metoda zwana awersyjną do dziś jest stosowana lecz posiada zażartych przeciwników.
  4. Rok 1993 Francuzi rejestrują Akamprozat jako lek pomagający utrzymać abstynencję, lek jest stosowany do dziś, choć nie zdobył dużej popularności.
  5. W 1996 roku w USA udaje się wykazać skuteczność Naltrexonu w terapii uzależnień i zostaje on zarejestrowany do leczenia alkoholizmu. W roku 2006 Amerykańska Agencja rejestruje Naltrexon w iniekcjach w identycznych wskazaniach. W Polsce pierwszy preparat Naltrexonu wszedł do sprzedaży w 2012 roku.
  6. I w 2013 roku znowu Duńczycy wracają ze swoją myślą, w lutym firma Lundbeck uzyskała aprobatę dla nowego leku, zawierającego Nalmefen, preparat Selincro można już nabyć na terenie Unii Europejskiej, również w Polsce. Uzyskał on rejestrację jako farmaceutyk, który umożliwia zmniejszenie spożycia alkoholu etylowego przez osoby uzależnione. Zasada działania leku jest zbliżona do mechanizmu Naltrexonu, firma Lundbeck zapewnia jednak, że nowy preparat ma lepsze właściwości farmakokinetyczne i jest lepiej tolerowany przez pacjentów.

Continue reading “Idzie nowe w leczeniu uzależnień” »

Gdzie leczyć chorobę alkoholową?

Gdzie leczyć alkoholizm?Zagadnienie niby proste a jednak w praktyce nastręcza sporo problemów. Wiadomo powszechnie, że podobnie jak większość zaburzeń psychicznych w leczeniu choroby alkoholowej, podstawowym problemem jest zmotywowanie chorego do terapii. Podobnie jak w przypadku zaburzeń psychotycznych depresyjnych, innych uzależnień, pacjent jest niekrytyczny, nie ma poczucia choroby, więc nie widzi potrzeby kuracji. Zaprzecza, minimalizuje szkody wynikłe z nałogu, jak mówią terapeuci ma „rozwinięty system iluzji i zaprzeczeń. Bliscy, rodzina, całe środowisko stara się wpłynąć na niego aby udał się po pomoc,  istnieje nawet sądowe postanowienie o przymusowi podania się leczeniu.

Jak znaleźć profesjonalne ośrodki leczenia alkoholizmu? Niestety gdy chory zgodzi się na terapię, też nie jest to proste. Po okresie przemian gospodarczych powstało w Polsce wiele różnych placówek przedstawiających podobne oferty. Postanowiłem scharakteryzować podstawowe ich typy oraz wymienić wady i zalety.

  • Publiczne Oddziały detoksykacyjne: Zalety:  istnieją w większości jak nie wszystkich Szpitalach Psychiatrycznych i przy niektórych ogólnych. Spełniają normy NFZ, zaletą ich jest to, że koszt leczenia pokrywa ubezpieczyciel. Z reguły dysponują profesjonalną kadrą, zapewniają pacjentom bezpieczeństwo, diagnostykę na dobrym poziomie, detoksykacja przebiega pod nadzorem kadry medycznej. Wady: większość wymaga skierowania z Poradni Leczenia Uzależnień, przyjmują tylko pacjentów trzeźwych, w oddziałach są bardzo złe warunki socjalne, w trakcie detoksykacji tylko niektóre zapewniają rzeczywisty dostęp do specjalisty psychoterapii uzależnień.
  • Publiczne i prywatne OTU (Oddział Terapii Uzależnień) W zasadzie wady i zalety pokrywają się z „detoksami, w prywatnych jest lepsze zaplecze, dostęp do specjalistów wszelkich dziedzin, niestety należy zapłacić za pobyt. Oddziały prywatne oferują leczenie powikłań, rehabilitację, zajęcia fakultatywne.
  •  Prywatne oddziały detoksykacyjne: W Polsce udało mi się znaleźć dwa działające legalnie, jeden pod Warszawa, drugi pod Bełchatowem. Zalety: krótki czas oczekiwania na przyjęcie, przyjmują pacjentów pod wpływem przez co pomagają przerywać ciągi alkoholowe, proponują opiekę i diagnozę na bardzo zindywidualizowanym poziomie, zapewniają konsultacje specjalistów psychoterapii, proponują bardzo dobre warunki socjalne, dysponują doświadczoną kadrą. Wady: niestety tylko dwa, relatywnie wysoki koszt leczenia, dostępny tylko dla niektórych pacjentów, z reguły jest to ok. 3 tys. złotych za tydzień pobytu.
  • Poradnie Leczenia Uzależnień: publiczne i prywatne, z reguły dobra dostępność, krótki czas oczekiwania na rozpoczęcie leczenia, oferują pomoc uzależnionym, rodzinom, współuzależnionym, DDA czyli dorosłym dzieciom alkoholików. Zatrudniają profesjonalny personel. W publicznych obserwuje bardziej konfrontacyjne podejście do pacjenta, często trudno o konsultację u psychiatry, praktycznie nie stosują leczenia farmakologicznego, diagnoza psychiatryczna i psychologiczna to rzadkość. Wiele osób nie kończy programów terapeutycznych. W prywatnych, mniejsze grupy, bardziej homogenne, o podobnym statusie społecznym i wykształceniu. Lepsza dostępność do specjalistów, więcej osób kończy terapię. Wadą prywatnych jest duży koszt leczenia, niestety duża ich część jest Poradnią tylko z nazwy.
  • Gabinety prywatne: niestety ta grupa wypada najgorzej. Przyzwyczailiśmy się myśleć, ze prywatnie to szybciej, lepiej, z większym szacunkiem. Otóż z moich doświadczeń wynika, ze większość prywatnych gabinetów terapeutycznych nie ma dobrej oferty dla uzależnionych. Dlaczego:
  1. Nie prowadzi grup terapeutycznych a wiadomo, że ta forma oddziaływań jest znacznie bardziej skuteczna w terapii zależności. Spotkania indywidualne powinny stanowić jedynie 20% godzin w programie.
  2. Nawet najlepsi specjaliści popełniają błędy, praca w zespole, stały nadzór nad pacjentem grupy interdyscyplinarnej eliminuje możliwość błędnej diagnozy i sposobu terapii.
  3. Praktycznie nie prowadzą diagnozy, nie mają żadnej wiedzy medycznej. Większość Gabinetów prywatnych prowadzona jest przez: pedagogów, socjologów, absolwentów prywatnych uczelni bez stażów klinicznych w programie studiów, humanistów bez znajomości psychopatologii. Tylko niewielka część z nich stale współpracuje z psychiatrami, jedynymi osobami kompetentnymi do stawiania rozpoznań i zlecania odpowiedniego sposobu leczenia.
  4. Nad tymi placówkami nie ma żadnego nadzoru merytorycznego, nie podlegają żadnej formie kontroli. Te zachęty w postaci anonimowości i całkowitej dyskrecji, to w rzeczywistości ukrywanie faktu, że nie prowadzi się dokumentacji medycznej, która mogłaby przynieść korzyść pacjentowi. Byłaby dowodem jego starań, ewentualnych przyszłych roszczeń. Oczywiście zakładam, ze są chlubne wyjątki od tych złych praktyk, jednak sam takich nie znalazłem. Nawet tzw. sławy psychoterapii publicznie uprawiają nepotyzm, reklamują swoje prywatne usługi za pośrednictwem placówek publicznych, w gabinetach łamią prawo.

Reasumując:

  • Publiczne placówki spełniają choćby minimalne standardy. Lecząc się w nich nie ponosimy kosztów finansowych, za to narażeni jesteśmy na przypadkowe towarzystwo innych pacjentów, będziemy traktowani hurtowo, często pominięte zostaną inne nasze zaburzenia, zarówno psychiczne jak i somatyczne. Musimy dostosować się do rytmu pracy kombinatów, albo zrezygnować z terapii.
  • Prywatne placówki proponują więcej i lepiej ale nie brak wśród nich oszustów. Możemy liczyć na indywidualne traktowanie, wysoki poziom usług, dokładną diagnozę, dodatkowe usługi rehabilitacyjne, diagnostyczne leczenie dietą, leczenie farmakologiczne i wiele innych. Wady to cena kuracji. Oraz to, ze często świadomie lub nie zostaniemy oszukani. Proponowanie „turnusów terapeutycznych” w podejrzanych pensjonatach, wynajętych pokojach, wiejskich malowniczych domkach, internatach sióstr zakonnych itd, itp, to żerowanie na nieświadomości i cudzym nieszczęściu.

Uwaga: Wybierając ośrodek publiczny możemy w ciemno liczyć na minimum profesjonalizmu, prywatny musimy koniecznie wcześniej sprawdzić aby nie dać się oszukać. Proponuję przed podjęciem leczenia zajrzeć do Rejestru Zakładów Leczniczych, jeżeli placówka posiada tam wpis, oznacza to, ze istnieje legalnie i spełnia wymagania, jest regularnie kontrolowana.

 

Alkoholowe zapalenie trzustki

alkoholowe zapalenie trzustkiAlkohol jest jednym z głównych powodów: ostrego, podostrego i przewlekłego zapalenia trzustki. Szacuje się iż blisko 70-90% osób które zapada na tą chorobę ma ją właśnie ze względu na alkohol. Alkohol etylowy jako trucizna w dużej mierze przyczynia się do rozwoju choroby która z dnia na dzień wykańcza pacjenta. Ma to szczególne znaczenie w przypadku osób które mają skłonność genetyczną do tego typu chorób czy też ich dieta nie zapewnia im wszelkich wartości odżywczych.

Dlatego też jedynie dziesięć procent alkoholików zapada na alkoholowe uszkodzenie trzustki. Dodatkowo wiele czynników sprzyja powstawaniu tej choroby , do takich należą chociażby palenie papierosów, przyjmowanie dużych dawek leków które także obciążają naszą trzustkę bądź też choroby nerek oraz wątroby.

Jakie są objawy alkoholowego zapalenia trzustki?

Najbardziej typowym objawem alkoholowego zapalenia trzustki jest bez wątpienia permanentny ból brzucha który towarzyszy niemal 90% pacjentów. Ma on zazwyczaj charakter mocnego oraz piekącego bólu który świdruje nasz odcinek nadbrzusza aż w kierunki pleców. Bóle pojawiają się zazwyczaj około 20-30minut po posiłku. Jednakże ból ustępuje jedynie w początkowej fazie choroby która jest najłagodniejsza. W późniejszych przypadkach ludzki organizm reaguje coraz gorzej na ten ból gdyż jedynie w licznych przypadkach przechodzi po dobie. Zazwyczaj trwa on parę dnia wobec czego takie osoby muszą przyzwyczaić się do spędzania swojego życia z bólem. Taki ból ustępuje zazwyczaj po około 5-25 latach jednakże jest nie do zniesienia w początkowej fazie. Z tego też powodu ból przyczynia się do znacznego utrudnienia wielu czynności życiowych każdego dnia. Do innych objawów może należeć osłabienie organizmu , utrata masy ciała oraz biegunka.

Jak przebiega leczenie?

Tutaj trzeba w pierwszej mierze rozróżnić dwa pojęcia gdyż pierwsze z nich odnosi się do leczenia przyczyny samej choroby a drugie z nich do skutków ubocznych jakie powstały. Dlatego też pierwsza kategoria może być leczona jedynie w przypadku autoimmunologicznego zapalenia trzustki. W tym przypadku stosuje się antybiotykoterapię która oddziałuje na przyczynę konkretnej zmiany. W innych przypadkach pozostaje nam leczenie objawowe które ma służyć znacznemu zmniejszeniu bólu , leczeniu cukrzycy czy też innych zaburzeń jakie spowodowała choroba. W przypadku leczenie dietetycznego poleca się dietę wysokobiałkową oraz bogatokaloryczną która poprzez mnogość substancji odżywczych będzie wspomagać nasz organizm. Moim zdaniem jest to klucz do sukcesu w walce z ta chorobą. Tutaj warto także o szeregu witamin jakie nasz organizm musi przyjąć ze względu na długoletnie zaniedbania. W przypadku leczenia przeciwbólowego duże znaczenie ma zmiana stylu życia które w dużej mierze powinno przekształcić się na zmniejszenie bólu jednakże warto tutaj wspomnieć o preparatach enzymatycznych. W przypadku gdy te dwie pierwsze metody zawodzą to wprowadza się trzecią w postaci środków przeciwbólowych. W przypadku poważnych zmian wprowadza się także operację chirurgiczne. Uwzględnia się je także w przypadku gdy podejrzewa się zmiany nowotworowe.